Δε σου χρωστάω τίποτα πια...

Αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση που δημοσιεύω για τη σχολική χρονιά 2008-2009. Το blockblog θα πάψει να ενημερώνεται μέχρι να συναντηθούμε και πάλι την επόμενη σχολική χρονιά. Δε θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά καθώς ακολουθούν οι διακοπές του Πάσχα, οι εξετάσεις και το πολυπόθητο καλοκαίρι. Καθώς το ιστολόγιο αυτό δεν ήταν παρά ένα βοήθημα στο μάθημα των εικαστικών δεν έχει λόγο ύπαρξης σε περίοδο που η ζωντανή επικοινωνία μας, στην τάξη και στο σχολείο γενικότερα, δεν είναι δυνατή.

Στους επτά περίπου μήνες που λειτούργησε το blog, δημοσιεύτηκαν 123 αναρτήσεις για τις οποίες έγιναν 1200 σχόλια περίπου. Έγινε αναφορά σε κινήματα και κατηγορίες εικαστικών τεχνών όπως η εννοιολογική τέχνη (εκτενής αναφορά), ο Σουρεαλισμός, ο Αφαιρετικός εξπρεσιονισμός, το Νταντά, η Ποπ Αρτ, ο Μεταϊμπεσιονισμός, η Περφόρμανς, η φωτογραφία, η διαδικτυακή τέχνη (Web Art), η τέχνη των Νέων Μέσων (New Media Art), ο κινηματογράφος, το animation (εκτενής αναφορά) κ.ά. Αναρτήθηκαν 60 βίντεο από τα οποία 20 δημιουργήθηκαν ειδικά για το blockblog. Συνολικά παρουσιάστηκαν 62 εικαστικά έργα και ισάριθμοι καλλιτέχνες.

Θέλω να σε ευχαριστήσω καλέ μου μαθητή για την ευκαιρία που μου έδωσες μέσα απ' αυτό το ιστολόγιο να πλουτίσω σε γνώσεις και εμπειρία πάνω στη χρήση του διαδικτύου σαν εκπαιδευτικό εργαλείο, να προαχθεί η γνώση μου στον τομέα των εικαστικών τεχνών και, το κυριότερο, να διατηρήσω μια επικοινωνία μαζί σου πέρα από τις ελάχιστες ώρες που μας παρέχονται από το αναλυτικό πρόγραμμα.

Συνήθιζα σε κάθε ανάρτηση να αλλάζω την εικόνα του προφίλ μου προσαρμόζοντάς την στο περιεχόμενό της. Ήταν ένα ευχάριστο παιχνίδι. Η εικόνα όμως που έφτιαξα για την ανάρτηση της 18ης Μαρτίου, παραλλάσοντας ένα έργο του William Kentridge και την οποία μπορείς να δεις παρακάτω, μου φαίνεται πως εικονοποιεί τα αισθήματα και την διάθεση που με συνόδευαν τους επτά αυτούς μήνες...

Ένοιωθα λοιπόν πως οδηγούσα... Κοιτούσα μπροστά, αλλά παράλληλα όπως κάθε οδηγός πρέπει να κάνει, συμβουλευόμουν τον καθρέφτη μου για να ελέγξω πίσω, τόσο την κίνηση όσο και τους συνεπιβάτες μου. Το ταξίδι ήταν πολύ ευχάριστο όσο άκουγα τη φωνή σου και επικοινωνούσαμε. Κάποιες στιγμές σταματούσες να μιλάς. Ήσουν όμως κοντά μου. Ήξερα πως θα ξεκουραστείς και θα αρχίσεις πάλι την τόσο ευχάριστη κουβέντα. Σε έβλεπα με την άκρη του ματιού μου να αναπαύεσαι. Ένοιωθα όμορφα. Υπήρξαν όμως και κάποιες φορές, λίγες ευτυχώς, που μια αίσθηση κενού και απουσίας με κυρίευε. Κοιτούσα πίσω με αγωνία. Δεν σε έβλεπα καθόλου. Σου μιλούσα, σε σκουντούσα με την φωνή μου (άλλο τρόπο δεν είχα), αλλά δεν έπαιρνα καμιά απόκριση. Με έπιανε τότε πανικός πως αποβιβάστηκες χωρίς να το αντιληφθώ και τώρα ταξιδεύω μόνη μου χωρίς παρέα...

Ελπίζω με αυτά που έμαθες και είδες φέτος, να μπορέσεις την επόμενη σχολική χρονιά να γίνεις συνοδηγός και όχι απλά επιβάτης... Να αναπαύομαι λίγο και εγώ στο πίσω κάθισμα, να χαζεύω, και το σημαντικότερο να σε νοιώθω δίπλα μου.

Του χρόνου θα ήθελα, αν αυτό το ιστολόγιο συνεχίσει να υπάρχει, να γίνει ένα συνιστολόγιο, να το συγγράφουμε δηλαδή μαζί!

Θα χαρώ πολύ να ακούσω τις σκέψεις σου για το blockblog στα σχόλια που ακολουθούν αυτή την τελευταία ανάρτηση.

Με αγάπη πoλλή

Η (ευτυχώς ακόμα) Άσχετη

Στο χρωστούσα...

....αγαπημένε μου Jan Svankmajer να κάνω μια σύντομη έστω αναφορά στο έργο σου στα πλαίσια του μικρού αυτού αφιερώματος στο animation που επιχείρησα εδώ.

Τον Svankmajer τον γνώρισες ήδη. Είδαμε μερικά έργα του στην τάξη, όσο μας επέτρεψε ο περιορισμένος μας χρόνος. Δεν θα μπορούσα εφόσον ασχοληθήκαμε με το animation να μην σε φέρω σε επαφή με την δουλειά του που θεωρείται πρωτοποριακή στο είδος της και έχει επηρεάσει μια σειρά από καλλιτέχνες, που απ' όσο ξέρω θαυμάζεις, όπως τον Tim Burton και τον Terry Gilliam.

Ο Τσέχος, γεννημένος στην Πράγα, Svankmajer, τακτικό μέλος των Τσέχων Σουρεαλιστών, εκτός από δημιουργός ιδιόρρυθμων ταινιών είναι και γραφίστας, γλύπτης, κεραμίστας, σχεδιαστής, ποιητής και συγγραφέας. Είναι δημιουργός εικοσιπέντε τουλάχιστον ταινιών μικρού μήκους και πέντε μεγάλου. Στη χώρα του στο παρελθόν αντιμετώπισε καθεστωτικούς αποκλεισμούς και περιορισμούς. Αν και ταινίες όπως το "Nightmare Before Christmas" (Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης) του Tim Burton και το 'Toy Story" της Pixar χρωστάνε την έμπνευσή τους σ' αυτόν, παραμένει άγνωστος στο ευρύ κοινό.
Θα σου δείξω εδώ δυο μικρές ταινίες του που δεν τις είχα δει ούτε εγώ. Τις ανακάλυψα στο YouTube και χάρηκα πολύ! Η πρώτη έχει τίτλο: "Another kind of love" ("Ένα άλλο είδος αγάπης") και η δεύτερη "Meat love" ( "Κρεάτινη αγάπη")

Στο χρωστούσα...

... καλέ μου μαθητή του 2ου Λυκείου αυτό το βιντεάκι. Διασκεδάσαμε νομίζω τη Δευτέρα φτιάχνοντάς το! Το συνοδεύω και με ένα εξαιρετικά επίκαιρο και ενδιαφέρον φιλμ που θα το βρεις ίσως πιο ενδιαφέρον από οποιοδήποτε άλλο δημοσίευσα σ' αυτό το blog!
(Αν αντιμετωπίσεις πρόβλημα στη "φόρτωσή" του επειδή είναι λίγο βαρύ, μη πτοηθείς: κάνε ανανέωση της σελίδας και προσπάθησε πάλι, αξίζει τον κόπο!)

Τα παρασκήνια μιας επίπονης εργασίας

Η δημιουργία ενός animation είναι μια επίπονη διαδικασία. Απαιτεί επιμονή και υπομονή. Αν δούλεψες την εργασία σου (το τετράδιο ξεφυλλίσματος-flip book, που περιμένουμε να το δούμε αύριο στην τάξη) θα το διαπίστωσες και εσύ.
Θα δούμε εδώ δυο animation που συνοδεύονται από το παρασκήνιο της δημιουργίας τους (making of). Το πρώτο είναι ερασιτεχνικό και έχει γίνει από τον νεαρό Mitch Kaiser στα πλαίσια μιας σχολικής εργασίας. Είναι του τύπου paper stop motion animation, animation δηλαδή που έχει γίνει με υλικό το κομμένο χαρτί. Ο Kaiser τράβηξε τετρακόσιες στατικές εικόνες (frames) για την δημιουργία μιας ταινίας διάρκειας μόλις είκοσι δευτερολέπτων!

Το δεύτερο είναι επαγγελματικό. Έχει γίνει για τη διαφήμιση γνωστού προϊόντος (τα animation χρησιμοποιούνται πάρα πολύ στη διαφημιστική βιομηχανία). Είναι του τύπου clay stop motion animation, animation δηλαδή που έχει γίνει με αποκλειστικό υλικό την πλαστελίνη. Θα δεις και εδώ, πρώτα το φιλμάκι της διαφήμισης και στη συνέχεια τα παρασκήνια της δημιουργίας του.

Δε μπορείς να δεις αυτό το video-animation...

... σήμερα από 20.30 έως 21.30

Το πρώτο animation

Ο James Stuart Blackton (1875-1941) ήταν Αμερικανός παραγωγός ταινιών και ένας από τους πρώτους που χρησιμοποίησαν την τεχνική του stop motion animation, τεχνική κατά την οποία η κάμερα σταματάει, γίνεται μια μικρή αλλαγή και η λήψη ξεκινάει πάλι. Αν και είχε προηγηθεί ο Γάλλος κινηματογραφιστής Melies, ο Blackton θεωρείται σήμερα ο πατέρας του animation. Θα δεις εδώ το πρώτο φιλμ που χρησιμοποιεί αυτή την τεχνική. Είναι το Enchanted Drawing (Μαγικό Σχέδιο) του 1900. Στο φιλμ αυτό ο Blackton σχεδιάζει ένα πρόσωπο, ένα ποτήρι και ένα μπουκάλι κρασί. Στη συνέχεια φαίνεται να αποσπά από την σχεδιαστική επιφάνεια το μπουκάλι και το ποτήρι σαν πραγματικά αντικείμενα.

"Σε βλέπω..." ή Krazeisen* update (animation)

Αγαπητέ Καρλ,

Χάρη σε σένα γνωρίζουμε πώς ήταν η μορφή του θρυλικού Γέρου του Μοριά. Σε μια εποχή που δεν υπήρχε η φωτογραφία ή το βίντεο οι εικονογράφοι όπως εσύ ήταν οι μόνοι που μπορούσαν να "σώσουν" εικόνες. Σου ήμαστε υπόχρεοι...

Φιλοτέχνησες την μορφή του Κολοκοτρώνη με βλέμμα θλιμμένο να ατενίζει μακριά, ίσως το καθημαγμένο σώμα της πατρίδας. Αναρωτιέμαι: αν τον είχες φτιάξει να καρφώνει το βλέμμα του επάνω μας, θα είχε διαμορφώσει αυτό, έστω κατά το ελάχιστο, διαφορετικά την συνείδησή μας;

Με εκτίμηση

Άσχετη

* Karl Krazeisen (Καρλ Κράτσεϊσεν 1794-1878). Βαυαρός αξιωματικός του στρατού, εικονογράφος και φιλέλληνας που πολέμησε κατά την Ελληνική Επανάσταση και φιλοτέχνησε πορτραίτα μεγάλων μορφών του αγώνα όπως αυτή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

[?? Probable Spam] Έχεις πάρει μεγάλη δόση;

Μήπως έχεις πάρει υπερβολική δόση τέχνης με το blockblog;
Τώρα υπάρχει αντίδοτο! Επισκέψου το http://pleon-otinanai.blogspot.com/. Εκεί θα βρεις... ό,τι να' ναι.

Σπάραγμα

Σου άρεσε νομίζω η δουλειά του William Kentridge. Δες και αυτό το μικρό απόσπασμα...Τι τίτλο θα του έδινες;

Μήπως κουράστηκες....

....με τα ερασιτεχνικά animation που έχεις δει μέχρι τώρα; Καιρός λοιπόν να δεις τι μπορεί να κάνει σε αυτόν τον τομέα ένας σημαντικός καλλιτέχνης της εποχής μας: ο Νοτιοαφρικανός William Kentridge.

Σκηνή από την ταινία History of the Main Complaint, 1996

O Kentridge γεννήθηκε το 1955 στο Γιοχάνεσμπουργκ. Οι γονείς του ήταν δικηγόροι που είχαν ταχθεί υπέρ των δικαιωμάτων του μαύρου πληθυσμού της χώρας. Σπούδασε Πολιτικές και Αφρικανικές επιστήμες και στη συνέχεια Καλές Τέχνες , μιμική και θέατρο στο Παρίσι.

Τα έργα του είναι ταινίες μικρού μήκους που δημιουργεί με την τεχνική του animation σχεδιάζοντας εικόνες με απλά υλικά όπως μολύβι, κάρβουνο ή κιμωλία σε χαρτί. Στη συνέχεια τις αλλάζει σβήνοντας και γράφοντας με την τεράστια υπομονή που χαρακτηρίζει κάθε animator. Σκέψου πως κάθε ζωγραφιά του, που απαιτεί κόπο και χρόνο, εμφανίζεται στη ταινία για ένα δέκατο του δευτερολέπτου!

Θα δεις εδώ την ταινία Automatic Writing (Αυτόματη Γραφή). Δε θεωρώ ότι είναι η καλύτερη, αλλά δε μπόρεσα να βρω μια από τις αγαπημένες μου στο YouToube για να στη δείξω. Προβάλλεται όμως αυτό τον καιρό στην Αθήνα η ταινία του, Journey to the Moon (Ταξίδι στο Φεγγάρι). Μπορείς να την απολαύσεις στα πλαίσια της Κοινής Θέας, του εικαστικού προγράμματος του Εθνικού Θεάτρου (Κτίριο Τσίλλερ). Εγώ την έχω δει, αλλά αν δεν έχεις παρέα να πας, πες μου να πάμε μαζί!

Τα έργα του έχουν πολιτικές και αυτοβιογραφικές αναφορές. Η αντρική φιγούρα είναι συνήθως ο ίδιος και η γυναικεία, η γυναίκα του.

Την ανάρτηση αυτή αφιερώνω στην πιο φανατική, ίσως, φίλη του blockblog, σπουδαία καλλιτέχνιδα και animator, την δωδεκάχρονη κόρη μου Ελίνα... Δική της είναι και η εικόνα που έβαλα στο προφίλ μου. Με ζωγράφισε την ώρα που έγραφα αυτή την ανάρτηση...

Παράλειψη χρόνου του...δρόμου

Στην ανάρτηση της 27ης Ιανουαρίου Αλέξανδρε, είχες ζητήσει να ασχοληθούμε λίγο με την τέχνη του δρόμου. Να λοιπόν εδώ ζωγραφική σε τοίχο (graffiti) από μια γιαπωνέζικη ομάδα. Το έργο τους πραγματοποιήθηκε στη διάρκεια μιας εβδομάδας και βιντεοσκοπήθηκε με την τεχνική της παράλειψης χρόνου (time-lapse) που χρησιμοποιήσαμε για να πραγματοποιήσουμε και τα δικά μας μικρά δοκιμαστικά βιντεάκια στον ασπροπίνακα.

Η τεχνική time-lapse είναι ίδια με την τεχνική stop motion animation: μια ακολουθία εικόνων προβάλλεται σε γρήγορη εναλλαγή. Η διαφορά βρίσκεται στο στόχο. Ποιος είναι αυτός;

Αυτά τα λίγα Αλέξανδρε για την τέχνη του δρόμου και θα επανέλθουμε...

Αααααα...και να μη παραλείψω: Χρόνια πολλά για τα αυριανά σου γενέθλια!

Σήμερα στο μάθημα του σχεδίου....................... ή Το ιπτάμενο μοντέλο 1

Υπάρχουν πάντα βέβαια, όπως μπορείς να διαπιστώσεις παρακάτω, κάποιες δυσκολίες στα μαθήματα σχεδίου....αλλά είναι στο χέρι μας να τις αντιμετωπίζουμε με καλή διάθεση!

Επεμβάσεις στη γραμμή του χρόνου

Κατά την δημιουργία ενός animation και γενικότερα ενός βίντεο, έχουμε τη δυνατότητα να επέμβουμε στη γραμμή του χρόνου και να την τροποποιήσουμε. Μπορούμε δηλαδή να κάνουμε το χρόνο να "τρέχει" (fast motion) ή να "αργοπορεί" (slow motion). Μπορούμε ακόμη να κόβουμε και να αφαιρούμε "κομμάτια" χρόνου, να αλλάζουμε την φορά του, να τροποποιούμε την φυσική αλληλουχία των γεγονότων κ. λ. π.

Τι καλά που θα ήταν να μπορούσαμε να κάνουμε το ίδιο με τον πραγματικό χρόνο (real time)! Να μπορούσαμε να κάνουμε forward μια βαρετή σχολική ώρα ή ακόμα καλύτερα "παράλειψη " χρόνου (time-lapse), να την αφαιρέσουμε δηλαδή τελείως και να πάμε παρακάτω! Η Άσχετη πάντως, αν υπήρχε αυτή η δυνατότητα επέμβασης στη γραμμή του χρόνου, θα έκανε "επέκταση" σ' αυτό το μίζερο σαραντάλεπτο που έχει οριστεί σαν χρόνος συνάντησης με τους μαθητές της εβδομαδιαία! (Καλά, καλά ηρέμησε... το ξέρεις πως δεν μπορεί...)

Σήμερα στην τάξη κάναμε ένα πείραμα, καλύτερα να το πούμε προπόνηση, για να δούμε πώς θα μπορούσαμε να συνεργαστούμε για να δημιουργήσουμε ένα stop motion animation ζωγραφίζοντας πάνω στον πίνακα. Αν και το αποτέλεσμα απέχει από το να είναι ένα animation ( στην πραγματικότητα είναι ένα time lapse βίντεο, βίντεο δηλαδή στο οποίο παραλείπονται ενδιάμεσα χρονικά στάδια), μας όπλισε με πείρα για να προχωρήσουμε σε μια πιο οργανωμένη παραγωγή και επιπλέον μας διασκέδασε!

Δες τα φιλμάκια που γυρίσαμε και σκέψου τι πρέπει να διορθώσουμε την επόμενη φορά.

Παρακολούθησε και το βίντεο που ακολουθεί. Είναι και αυτό ένα time-lapse βίντεο που έγινε σε ασπροπίνακα, είναι όμως επιπλέον ένα animation. Γιατί; Ποιο στοιχείο διαθέτει που μας επιτρέπει να το εντάξουμε σ' αυτή την κατηγορία;

Ένας "φίλος" από το Facebook

Είσαι και εσύ στο Φατσοβιβλίο, το ξέρω! Όχι; Πώς κι έτσι;
Θέλω να σου συστήσω το φίλο μου τον Graham Murkett . Η γνωριμία μας έγινε στο Facebook και είναι ο μόνος λόγος για να μη νιώθω ντροπή που βρίσκομαι εκεί...ή μήπως θα έπρεπε; Δεν ξέρω, έχω μπλεχτεί...

Άφησε τον Graham να σου εξηγήσει στο φιλμάκι που ακολουθεί, τι είναι το Facebook και αν αποφασίσεις να παραμείνεις στείλε του ένα αίτημα για "φιλία". Να είσαι βέβαιος ότι θα το αποδεχθεί! Το ίδιο έκανα και εγώ και είμαστε πλέον φίλοι...


Ο δημιουργός του animation αυτού (που ανήκει στην κατηγορία των κινουμένων σχεδίων) είναι ο ίδιος που έκανε τον χιονάνθρωπο (stop motion animation) στην προηγούμενη ανάρτηση, ο Mike Booth. Αν και αυτό φαίνεται πιο πολύπλοκο, ουσιαστικά δεν είναι. Είναι το ίδιο απλό και λιτό. Χρησιμοποιεί βέβαια κάποια προγράμματα στον υπολογιστή του αλλά πάντα με τη λογική του ελάχιστου. Αυτή είναι και η αρετή του. Έχει δε ένα επιπλέον εργαλείο: το εκπληκτικό του χιούμορ!

Παρατήρησε πως ο Booth χρησιμοποιεί μια μόνο εικόνα για τον Graham και αλλάζει μόνο το στόμα (δες τις παραλλαγές στη παρακάτω φωτογραφία) και τα μάτια(τρεις παραλλαγές).

Δες και άλλο ένα animation (κινούμενο σχέδιο και αυτό ή, όπως αλλιώς λέγεται, cartoon) που παρωδεί τον Graham και το στυλ του Mike Booth. Ας με συγχωρέσει ο δημιουργός του αλλά δεν είμαι σίγουρη για το όνομά του: Dustin Grimey; Θα μπορούσες να το είχες φτιάξει εσύ! Είναι πανεύκολο! Πόσες παραλλαγές βλέπεις στο στόμα και πόσες στα μάτια;

Η ζηλιάρα η Άσχετη θέλει να κάνει και αυτή ένα animation! Εσύ;

Αnimation: cool or geek?

Εσύ που είσαι cool ξέρεις πως δεν υπάρχει αντίστοιχη λέξη στα ελληνικά και για το λόγο αυτό τη χρησιμοποιείς αμετάφραστη. Το ίδιο συμβαίνει με τη λέξη animation. Μεταφράζεται συνήθως κινούμενο σχέδιο, αλλά τα κινούμενα σχέδια είναι μια σχετικά μικρή κατηγορία animation. Τα κινούμενα σχέδια είναι animation αλλά δεν είναι όλα τα animation κινούμενα σχέδια. Η κυριολεκτική μετάφραση του όρου είναι "ζωντάνεμα". Πραγματικά με την τεχνική animation μπορούμε να δώσουμε την εντύπωση της κίνησης σε κάποιο αντικείμενο που κανονικά δεν κινείται (π. χ. οι παντόφλες μου χωρίς τα πόδια μου μέσα σ' αυτές) , ή να δώσουμε σε ένα αντικείμενο που κινείται μια κίνηση διαφορετική από αυτή που έχει την δυνατότητα να κάνει(π. χ. ο γάιδαρος που πετάει).

Ξεκινάμε με την ανάρτηση αυτή ένα ταξίδι στον μαγικό κόσμο του animation. Θα δούμε πολλά φιλμάκια από γνωστούς και άγνωστους animators φτιαγμένα με πολλές διαφορετικές τεχνικές και αισθητικές προσεγγίσεις. Αυτό όμως που πάνω απ' όλα περιμένουμε είναι να δούμε τις δικές σου δημιουργίες που θα γίνουν με την καθοδήγησή μας από εδώ αλλά κυρίως στην τάξη.

Το πρώτο φιλμάκι επιλέχθηκε επειδή είναι πολύ απλό τεχνικά και έχει μια ερευνητική προσέγγιση (ό,τι περιμένουμε και από σένα). Με ελάχιστα μέσα, αυτά που μπορεί να διαθέσει ο καθένας : χαρτί, μολύβι, μια απλή κάμερα (π. χ. κινητό), λίγο χρόνο, πολύ κέφι. Δεν απαιτεί καμιά ιδιαίτερη ικανότητα πέρα από δημιουργική διάθεση.

Με το ελάχιστο, ο animator Mike Booth, με έξυπνο τρόπο πειραματίζεται και παράγει κάτι που δεν μας είναι καθόλου αδιάφορο. Απόλαυσέ το και πες : "Γιατί όχι και εγώ; Είμαι cool, όχι geek!"

Τι παρατηρήσεις έχεις να κάνεις για τα στάδια παραγωγής του έργου του;

ΚΑΛΑ ΛΕΟΝΑ ΝΟΛΑ ΠΥ

Ο ποιητής Ανδρέας Εμπειρίκος, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ελληνικού υπερρεαλισμού (σουρρεαλισμού), του σημαντικού αυτού κινήματος που διαδέχτηκε τον ντανταϊσμό στην Ευρώπη, γράφει με την ιδιάζουσα καθαρεύουσά του στο ποίημα του "Χαρταετοί":

"...Εκστατικά υψώνουν τα παιδιά τα χέρια. Δείχνουν τους χάρτινους κομήτες με τις μακρυές ουρές. Ουράνιοι δράκοι πιο ψηλά τα αεροπλάνα, βροντούν και γράφουν στο στερέωμα με άσπρους καπνούς τις λέξεις:

ΚΑΛΑ ΛΕΟΝΑ ΝΟΛΑ ΠΥ.

Είναι η ώρα κάτασπρη. Η έκστασις γαλάζια. Η πόλις αχνίζει από ηδονή. Κουνούν τις χέρες τα παιδιά και, ακόμα, από τα στόματά των πηδούν σαν πίδακες οι λέξεις:

ΚΑΛΑ ΛΕΟΝΑ ΝΟΛΑ ΠΥ...."

γλαντριντι λαουλι λονι καντορι

Ο Hugo Ball (Χούγκο Μπαλ) απαγγέλλει το Καραβάνι των Ελεφάντων σε Ντανταϊστική εκδήλωση, 1916

Ο Hugo Ball ήταν ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του Ντανταϊστικού κινήματος. Τη λέξη Νταντά (Dada) οι εισηγητές του κινήματος τη βρήκαν τυχαία στο λεξικό (στη γλώσσα των νηπίων σημαίνει αλογάκι) και για αυτούς είναι μια λέξη χωρίς νόημα, δε σημαίνει τίποτα. Επιλέχτηκε όπως εξήγησαν μηδενιστικά, αναρχικά, ανατρεπτικά, για να δηλώσει το τέλος της τέχνης. Το 1916, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ντανταϊστές ίδρυσαν το κίνημα στο "Καμπαρέ Βολταίρ", στη Ζυρίχη, μια πόλη στην οποία κατέφευγαν όλοι οι πολιτικοί εξόριστοι (Λένιν, Τζόυς, Στραβίνσκι).

Οι Ντανταϊστές ήταν ζωγράφοι, αλλά και ποιητές όπως ο Τριστάν Τζαρά και ο Ούγκο Μπάλ. Στο καμπαρέ που ήταν μαζί και γκαλερί, θέατρο, αίθουσα χορού και πειραματικό εργαστήριο, σε μια μικρή σκηνή, στήνονταν θεατρικά σκετς και αυτοσχέδιες παραστάσεις.

Ο ποιητής Μπαλ πίστευε ότι η δημοσιογραφία και η πολιτική είχαν υποβιβάσει ανεπανόρθωτα τη σημασία των λέξεων και ότι αυτό αποτελούσε σύμπτωμα της γενικότερης παρακμής του δυτικού πολιτισμού. Σαν λύση πρότεινε την αποδόμηση της γλώσσας, με τον περιορισμό των λέξεων σε ήχους. Δημιούργησε λοιπόν την ηχητική ποίηση που ήταν ένα κολάζ απλών ήχων:

γκανζι μπερι μπιμπα
γκλαντριντι λαουλι λονι καντορι
γκαντζαμα μπιμ μπερι γκλασαλα
γκλαντριντι γκλασαλα τουμφ ζιμπραμπιμ
μπλασα γκαλασασα τουμφ ζιμπραμπιμ...

Ένα από αυτά τα "Ηχοποιήματα" ήταν το καραβάνι των Ελεφάντων". Το απήγγειλε με στόμφο σε εκδήλωση στο καμπαρέ Βολταίρ, το 1916, ντυμένος με ένα ειδικό, παράξενο κοστούμι που είχε σχεδιάσει, μπροστά σε ένα κοινό που φώναζε, χειροκροτούσε, γιουχάιζε.

Το "Ηχοποίημα", Καραβάνι των Ελεφάντων, του Hugo Ball

Οι Ντανταϊστές, αποφασισμένοι να δώσουν στην αστική τάξη, που είχε προκαλέσει τον πόλεμο τη χαριστική βολή, εισήγαγαν την αντιτέχνη, διακήρυξαν την ανοησία, την ειρωνεία, την κοροϊδία, το ά-λογο και αναζήτησαν στο ασυνείδητο τις πηγές της έμπνευσής τους. Έκαναν τα πάντα για να σκανδαλίσουν το φίνο γούστο της αστικής τάξης.

Δες παρακάτω μια σύγχρονη παραλλαγή του Καραβανιού του Μπαλ σε Flash

.

Περισσότερη ηχητική ποίηση του Hugo Ball στο UbuWeb

Feedback* γιατί χανόμαστε...

Αν μεταμφιεστείς αυτές τις μέρες κράτα ένα φωτογραφικό ντοκουμέντο και στείλε το με email για να το δημοσιεύσουμε. Εναλλακτικά τροποποίησε μια φωτογραφία σου ώστε να φαίνεσαι τελείως διαφορετικός/η. Την φωτογραφία μπορείς να την αλλάξεις είτε με ένα πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας στον υπολογιστή σου, είτε με χρώματα, κολάζ κ. λ. π.

Μπορείς να στείλεις και μικρό βίντεο όπως έκανε η Άσχετη. Το βίντεό της έχει τον ελαφρά μακροσκελή τίτλο: "Κάθε χρόνο, όλο και πιο πολύ, μου μοιάζουν οι μάσκες που φοράω". Τι πιστεύεις ότι υπονοεί αυτός ο τίτλος;

*feedback( ανάδραση): κάθε αντίδραση ενός δέκτη μηνύματος προς τον πομπό

Το blog αυτή τη στιγμή αναπαύεται

Kathy Predergast, Διακόσιες Λέξεις για τον Μοναχικό, 1994, Μαξιλάρι και μελάνι

Charioteer my sweet valentine!

"Κατά το μεσημέρι στο Μουσείο ξανακοίταξα τον Ηνίοχο... Έμεινα πολλή ώρα κοντά του. Όπως και άλλοτε, όπως πάντα αυτή η ακίνητη κίνηση σου κόβει την ανάσα. Χάνεσαι. Έπειτα προσπαθείς να κρατηθείς από τις λεπτομέρειες: τα αμυγδαλωτά μάτια με το στηλό διάφανο βλέμμα, το θεληματικό σαγόνι, τις σκιές γύρω στα χείλια...."

Γιώργος Σεφέρης, Δοκιμές

Ο Ηνίοχος των Δελφών είναι ο μόνος που εξαιρείται του κανόνα που λέει πως κάθε τι όμορφο έχει και στοιχεία ασχήμιας. Έτσι τουλάχιστον ισχυρίζεται η Άσχετη που είναι παράφορα ερωτευμένη μαζί του. Διαπιστώστε αν έχει δίκιο βλέποντας τον από διαφορετικές οπτικές γωνίες στην διεύθυνση: http://www.ancient-greece.org/art/chiarioteer.html (Και μην τολμήστε να τον ερωτευτείτε γιατί είναι πολύ ζηλιάρα!)

Διαφωνίες....

Συγγνώμη Αγγελική, είμαι ο Robert Pattinson...

Γιατί στο ζήτημα της ομορφιάς δεν υπάρχει ομοφωνία; Γιατί για αυτόν που η Αγγελική θεωρεί πως έχει θεϊκή ομορφιά η Προλετίνα ξινίζει τα μούτρα της; Γιατί η ομορφιά να μην είναι ένας μαθηματικός τύπος που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση;

Οι διαφωνίες για την ελκυστικότητα ανδρών και γυναικών είναι σαν τις διαμάχες των ιστορικών τέχνης που επιχειρούν να αιτιολογήσουν γιατί ένας πίνακας είναι ανώτερος κάποιου άλλου. Πως να επιχειρηματολογήσει κάποιος υπέρ της ομορφιάς ή υπέρ ενός έργου τέχνης όταν και τα δυο βασίζονται σε μια γλώσσα οπτική που όταν μεταφράζεται στη γλώσσα των λέξεων καταρρέει;

Γνωρίζουμε καλά ότι η απόκρισή μας στο παρουσιαστικό κάποιου είναι υποκειμενική. Όταν ισχυριζόμαστε ότι κάποιος είναι όμορφος το ξέρουμε πως δεν εισηγούμαστε μια πανανθρώπινα έγκυρη αισθητική θεωρία.

Υπάρχει τέλεια ομορφιά ή η πραγματική ομορφιά ερωτοτροπεί επικίνδυνα με την ασχήμια; Μήπως στα πρόσωπα που θεωρούμε όμορφα υπάρχουν στοιχεία ομορφιάς όσο και ασχήμιας και δίνεται στη φαντασία μας ο ρόλος να τηρεί άθικτη την επισφαλή συνοχή του κάλλους; Αν τελικά είναι έτσι, τότε όλα εξαρτώνται από τη στάση του παρατηρητή, με το ίδιο ακριβώς τρόπο που στην περίφημη πάπια- λαγό του Βιτγκενστάιν, αν η φαντασία αναζητά μια πάπια, θα τη βρει, αν ψάχνει για λαγό, θα εμφανιστεί κι αυτός...

΄Ασχετο!

Το γεγονός ότι αυτό το ιστολόγιο δεν έχει μηδενική επισκεψιμότητα (αν και την προσεγγίζει), σε συνάρτηση με τα δύσκολα και εξειδικευμένα θέματα που πραγματεύεται, δημιουργεί αμφιβολίες για την ψυχική υγεία των δεκαπεντάχρονων μαθητών που την επισκέπτονται.

"Καλοί μου μαθητές είσαστε καλά; Δεν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε από το επισκέπτεστε το blockblog;" αναρωτιέται η Άσχετη και σαν φάρμακο αναδημοσιεύει από το http://angie-mysweetblog.blogspot.com/ (το γλυκό blog της Αγγελικής) τον κούκλο ηθοποιό Robert Pattinson. Ας μη διεκδικούν τα έργα τέχνης τη μοναδικότητα στις απολαύσεις των ματιών.

.

Με την ανάρτηση αυτή η Άσχετη ελπίζει να μετριάσει λίγο το άγχος της επικείμενης βαθμολογίας της Δευτέρας...

Δεν έχω έμπνευση!

Αυτή είναι μια έκφραση που έχουμε συνδέσει άμεσα με την παραγωγή καλλιτεχνικού έργου. Θεωρούμε ότι πρωταρχικό ρόλο στην παραγωγή της τέχνης, έχει μια πρωτόγονη, ακατέργαστη, αυθόρμητη και ενστικτώδης κατάσταση η οποία σαν "χάρη" προσφέρεται στον δημιουργό απ' έξω (για αυτό πιο συχνά λέμε: "δεν του έρχεται έμπνευση"). Τι γίνεται όμως με τις πιο εξελιγμένες, ώριμες ή λογικές μορφές της συνείδησης; Αυτές δεν παίζουν κανένα ρόλο στην παραγωγή του έργου τέχνης; Ο καλλιτέχνης τελικά δεν έχει ανάγκη τον εγκέφαλό του;

Τόσο η τρέλα, για την οποία κάναμε μια νύξη στην προηγούμενη ανάρτηση, όσο και η έμπνευση σαν προϋποθέσεις για την καλλιτεχνική δημιουργικότητα είναι ισχυρά ριζωμένες πεποιθήσεις. Η καταβολή αυτών των πεποιθήσεων ανάγεται στο ρομαντικό κίνημα του τέλους του 18ου και αρχών του 19ου αιώνα! Η κυρίαρχη άποψη των ρομαντικών ήταν ότι η δημιουργικότητα γίνεται κατανοητή με συγκινησιακούς όρους. Την αντιλαμβανόντουσαν μάλλον σαν μια αυθόρμητη, παρά σαν μια εσκεμμένη διεργασία. Μια τέτοια άποψη φυσικά συνάδει περισσότερο με τη διάθεση και το γνωσιακό στυλ των προσώπων που πάσχουν από συναισθηματικές διαταραχές ή που παρουσιάζουν στοιχεία κυκλοθυμικής ιδιοσυγκρασίας.

Η ρομαντική άποψη σχετίζεται με μιαν "εκφραστική" αντίληψη της τέχνης σε αντίθεση με τις μιμητικές αντιλήψεις που κυριαρχούσαν στη Δύση τους προηγούμενους αιώνες ή με τις αντικειμενιστικές και πιο ορθολογιστικές αντιλήψεις που κυριάρχησαν στη διάρκεια της νεωτερικότητας του 20ου αιώνα, και οι οποίες ευνοούν μια επικέντρωση στο έργο τέχνης και όχι στον "ηρωικό" καλλιτέχνη και την έμπνευσή του.

Θα αφήσουμε, στον 21ο αιώνα, τις ρομαντικές αντιλήψεις να συνεχίσουν την επιρροή τους στις απόψεις μας για την καλλιτεχνική δημιουργικότητα;

Μήπως τελικά η παραγωγή έργων τέχνης εκτός από έμπνευση και τρέλα απαιτεί και στοχασμό;

Συμπεριφορά εκτός ορίων

Ο Jakcson Pollock, που γνωρίσαμε στην προηγούμενη ανάρτηση, είναι περισσότερο γνωστός για την πολυτάραχη ζωή του και το βίαιο τέλος του παρά για το καλλιτεχνικό του έργο. H εικόνα του ζωγράφου που πέρασε τη ζωή του βυθισμένος στο υπαρξιακό του αδιέξοδο και κάρφωσε ένα βράδυ μεθυσμένος το αυτοκίνητό του σε ένα δέντρο βρίσκοντας ακαριαίο θάνατο είναι πιο ισχυρή και από την εικόνα των τεράστιων αφηρημένων murals του. Πολλοί είναι ενήμεροι για την μανιοκατάθλιψη από την οποία έπασχε ο Pollock, λίγοι για το έργο του. Γιατί;

Στο παραπάνω έργο ο μέγιστος των μεταϊμπρεσσιονιστών ζωγράφων Van Gogh αυτοπροσωπογραφείται με επίδεσμο στο κομμένο από τον ίδιο αφτί του. Το αυτοκαταστροφικό αυτό περιστατικό είναι πιο γνωστό και από το έργο του. Πολλοί είναι ενήμεροι για την ψυχοπαθολογία του Van Gogh, λίγοι είναι γνώστες του έργου του. Γιατί;

Υπάρχει για το κοινό μια συσχέτιση της καλλιτεχνικής δημιουργικότητας με ψυχοπαθολογικές καταστάσεις. Με απλά λόγια φαίνεται να υπάρχει εδραιωμένη η πεποίθηση ότι η καλλιτεχνική ιδιότητα έχει άμεση σχέση με την τρέλα. Εσύ βλέπεις να υπάρχει ένας τέτοιος συσχετισμός και αν ναι ποιος πιστεύεις πως είναι ο λόγος;

Οπωσδήποτε πρέπει να είμαστε προσεκτικοί αν πρόκειται να επιχειρήσουμε μια συσχέτιση της διαταραχής θυμικού της Άσχετης με τη καλλιτεχνική της ιδιότητα, δεδομένης της πολυετούς της θητείας σε μαθητικές αίθουσες, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ψευδή συμπεράσματα σχετικά με την αιτία αυτής της διαταραχής.

Τι μουντζούρα είναι αυτή....

.... που έχει καλύψει σήμερα το λογότυπο του Google; Όχι δεν είναι μουντζούρα, αλλά ένα έργο του Αμερικανού ζωγράφου Jackson Pollock (28 Ιανουαρίου 1912-11 Αυγούστου 1956). Ο Pollock είναι από τους δημοφιλέστερους εκπροσώπους του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Το 1944 παντρεύτηκε τη Lee Krasner (Λη Κράσνερ) επίσης ζωγράφο η οποία τον συντηρούσε με την εργασία της.

Ο Pollοck επινόησε την τεχνική του dripping κατά την οποία έσταζε μπογιά πάνω σε καμβά που τοποθετούσε στο έδαφος και όχι όπως συνηθιζόταν μέχρι τότε στο καβαλέτο ή στον τοίχο.

Αν και οι πίνακές του φαίνεται να έχουν γίνει με ένα τυχαίο τρόπο στην πραγματικότητα ο Pollock συνεργάστηκε με το τυχαίο και επεξεργάστηκε σχολαστικά τους πίνακές του. Τα έργα του είναι αφηρημένες συνθέσεις μεγάλων διαστάσεων (γνωστά με τον όρο murals).

Δες στο βίντεο που ακολουθεί έργα του Pollοck αλλά και σκέψεις-σχόλια για τη δουλειά του. Η μουσική είναι του John Cage που γνωρίσαμε στην ανάρτηση της 14ης Νοεμβρίου

Και τώρα;

Προς τα πού να στρέψουμε τα φώτα; Ποια περιοχή του πολύμορφου τοπίου της τέχνης να εξετάσουμε; Τι έχεις να προτείνεις;

Εσύ απάντησες;

Η Αγγελική είναι ένας από αυτούς που απάντησαν άριστα στις ερωτήσεις της προηγούμενης ανάρτησης. Έστειλε τις απαντήσεις της με email.

Αν δεν το έχεις κάνει ακόμα, θυμήσου πως έχεις προθεσμία μέχρι και τη Δευτέρα 26 Ιανουαρίου.

Αυτή είναι η πρώτη σου επίσκεψη...

...στο φανταστικό μου Μουσείο. Εγώ η Άσχετη θέλω κάποιες πληροφορίες για τα έργα που θα δεις. Αυτό θα με βοηθήσει να γίνω λίγο πιο σχετική. Στείλε τις απαντήσεις σου με email (αν δεν το έχεις, δες το στο προφίλ μου).
Κάθε έργο συνοδεύεται από μια ερώτηση. Απάντησε σύντομα και περιεκτικά ανατρέχοντας για βοήθεια σε προηγούμενες αναρτήσεις.

Έργο Νο 1

Το έργο αυτό με τίτλο "L' Homme au chapeau melon" (Ο Άνθρωπος με το καπέλο) ανήκει σε γνωστό Σουρεαλιστή ζωγράφο. Παρεμφερές έργο του έχουμε δει σε προηγούμενη ανάρτηση. Ποιος είναι ο ζωγράφος και πως δικαιολογεί ο ίδιος την απόφασή του να κρύψει το πρόσωπο του ανθρώπου που απεικονίζει με αυτόν τον ανορθόδοξο τρόπο;
.....................................................................................................

Έργο Νο 2

Η φωτογραφία αυτή φαίνεται να αποτυπώνει ένα τυχαίο περιστατικό. Ο δημιουργός της όμως δεν βρέθηκε τυχαία μπροστά σε αυτή τη σκηνή, αλλά τη σκηνοθέτησε. Ποιος είναι ο φωτογράφος;
......................................................................................................

Έργο Ν03

Αυτό είναι ένα πορτρέτο της Μέριλιν Μονρόε. Ο δημιουργός του είναι ο Andy Worhol ( Άντυ Γουόρχολ), κύριος εκπρόσωπος της Ποπ Αρτ. Ποιος ήταν ο βασικός στόχος των καλλιτεχνών της Ποπ Αρτ;
......................................................................................................

Έργο Νο4

Το έργο αυτό του Keith Arnatt, αποτελείται μόνο από την επιγραφή "Keith Arnatt is an artist" ("O Κηθ Άρνατ είναι καλλιτέχνης"). Δώσε τον τίτλο ενός άλλου έργου του Άρνατ που είδαμε σε προηγούμενη ανάρτηση. Ποιος καλλιτεχνικός όρος αντιστοιχεί στο είδος της τέχνης που υπηρέτησε ο Άρνατ;

....................................................................................................

Έργο Νο5

Στην παραπάνω φωτογραφία μια γυναίκα στέκεται μπροστά σε έργα του Μαρκ Ρόθκο. Ποιος ήταν ο σκοπός του Ρόθκο όταν φιλοτεχνούσε τα έργα του; Ποιος καλλιτεχνικός όρος αντιστοιχεί σε αυτή την κατηγορία των έργων;

Έκανες επανάληψη για το τεστ;

Ψώνισες; Άρα υπάρχεις...

Barbara Kruger (Μπάρμπαρα Κρούγκερ), I Shop Therefore I am (Ψωνίζω άρα υπάρχω)

.

Ποιου φιλόσοφου τα λόγια απηχεί το έργο αυτό της Kruger;

.

Δες εδώ περισσότερα έργα της:

Και ένα έργο που εξέθεσε το 2008 στο Πανεπιστήμιο της πόλης της Νέας Υόρκης

Ο αυτοσαρκασμός είναι εγγύηση ψυχικής υγείας

Keith Arnatt (Κηθ Άρνατ), Trouser Word Piece (Το έργο της λέξης του παντελονιού), 1972

Ανάμεσα στην πληθώρα των έργων που βασίζονται στη γλώσσα, είναι και το έργο Trouser Word του εννοιολογικού καλλιτέχνη Keith Arnatt. Το έργο αποτελείται από μια φωτογραφία του ίδιου με μια πινακίδα που φέρει τη γελοία και αυτοσαρκαστική(;) επιγραφή: "I'M A REAL ARTIST" (ΕΙΜΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ), δίπλα σε ένα απόσπασμα από το βιβλίο Sense and Sensibilia του Βρεττανού φιλοσόφου και γλωσσολόγου J. L. Austin. Το απόσπασμα εξηγεί πώς ορισμένες λέξεις, όπως για παράδειγμα η λέξη "πραγματικό", αυτόματα συσχετίζονται με την αντίθετή τους. Με τον ίδιο τρόπο και στη φωτογραφία, βλέποντας τον καλλιτέχνη να αυτοπροβάλλεται σαν "πραγματικός", ωθούμαστε αυτόματα να πιστέψουμε το αντίθετο, ότι δηλαδή είναι μάλλον ένας ψευτοκαλλιτέχνης, ένας απατεώνας!

Δεν είναι σίγουρο αν η φωτογραφία είναι μια κριτική στο κείμενο ή απλά μια αφορμή για τη δημοσίευσή του. Το μόνο σίγουρο είναι ότι από το έργο όλοι συγκρατούν τη φωτογραφία και όχι το περιεχόμενο του φιλοσοφικού αποσπάσματος.

Δίνεται εδώ ένα τμήμα του κειμένου:
" It is usually thought, and I dare say usually rightly thought, that what one might call the affirmative use of a term is basic-that, to unterstand "x", we need to know what it is to be "x", or to be an "x", and that knowing this apprises us of what it is not to be "x", not to be an "x". But whith "real" it is the negative use that wears the trausers*"

Αν και η Άσχετη δεν ειδικεύεται στη μετάφραση φιλοσοφικών κειμένων, επιχειρεί εδώ μια πρόχειρη μετάφραση: "Θεωρούμε, και σωστά πιστεύω, ότι αυτό που θα μπορούσε κανείς να ονομάσει καταφατική έννοια μιας λέξης είναι βασική- ότι δηλαδή για να καταλάβουμε το "χ", χρειάζεται να γνωρίζουμε τι σημαίνει να είναι κάτι "χ", ή να είναι κάποιος "χ" και ότι γνωρίζοντας αυτό, γνωρίζουμε επίσης τι σημαίνει να μην είναι κάτι "χ" ή να μην είναι κάποιος "χ". Αλλά με τη λέξη "πραγματικό" είναι η αντίθετη έννοια (το μη πραγματικό) που "φοράει τα παντελόνια" (παίζει τον κυρίαρχο ρόλο).

Με άλλα λόγια μερικές λέξεις, και η λέξη "πραγματικός" είναι μια από αυτές, μπορούν να γίνουν κατανοητές μόνο άν γνωρίζουμε τι σημαίνει η αντίθετή τους έννοια.

Για να αποφανθούμε λοιπόν αν ο κύριος Arnatt, είναι πραγματικός καλλιτέχνης πρέπει να ξέρουμε ποιός είναι ο μη πραγματικός, ο απατεώνας....
Τι λες είναι τώρα λίγο πιό εύκολο;

*wear the trausers (φοράω τα παντελόνια): αγγλικός ιδιωματισμός που χρησιμοποιείται κυρίως για τις ανθρώπινες σχέσεις και σημαίνει ότι κάποιος παίζει τον κυρίαρχο ρόλο.

Θέλω κι άλλες διακοπές!

Jenny Holzer, Protect me From What I Want (Προστάτεψέ με από αυτό που θέλω), φωτεινή επιγραφή (LED), αναρτημένη σε δρόμο της Νέας Υόρκης.

Συνεχίζοντας με το είδος εκείνο της εννοιολογικής τέχνης στο οποίο συνυπάρχει ο λόγος και η εικόνα, ή εικόνα είναι οι λέξεις, βλέπουμε εδώ δύο ακόμα έργα της Jenny Holzer.
Γιατί όμως στα τέλη του 1960 πολλοί καλλιτέχνες χρησιμοποίησαν σχεδόν αποκλειστικά τη γλώσσα στο εικαστικό τους έργο;
Ένας λόγος ήταν η αυξανόμενη τάση για την αποϋλοποίηση του καλλιτεχνικού αντικειμένου. Η χρήση της "άυλης" γλώσσας ήταν ένας καλός τρόπος να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός, αν και υπήρχαν και πολλοί άλλοι τρόποι. (Μπορείς να θυμηθείς ένα αποϋλοποιημένο έργο που έχουμε δει σε παλαιότερη ανάρτηση;).
Ένας άλλος λόγος ήταν η ανάγκη για επικοινωνία με ένα ευρύτερο κοινό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα έργα της Holzer. Βγάζοντάς τα έξω από τις γκαλερί και τα μουσεία μπόρεσε να τα δείξει σε ανθρώπους που ποτέ δεν επισκέπτονται αυτούς τους χώρους.
Πολλοί καλλιτέχνες αλλά και θεωρητικοί εκείνη την εποχή υποστήριζαν ότι όλα τα έργα τέχνης είναι κυρίως γλωσσικά, ότι δηλαδή, κάθε καλλιτεχνική πρόταση έχει μια γλωσσική διάσταση ανεξάρτητα από τα στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή της.
Μπορείς να σκεφτείς εσύ κάποιον άλλο λόγο που μπορεί να ωθήσει ένα καλλιτέχνη να χρησιμοποιήσει τη γλώσσα στο εικαστικό έργο του;

Jenny Holzer, Abuse of Power Comes Αs No Surprise (Η Κατάχρηση Εξουσίας Δεν Προκαλεί Έκπληξη), φράση τυπωμένη σε μπλουζάκι

Δες στη διεύθυνση που ακολουθεί ένα διαδικτυακό (web art) έργο της Jenny Holzer με τίτλο: Please Change Beliefs (Παρακαλώ Αλλάξτε Πεποιθήσεις). Θα δεις μια σειρά αφορισμών* να εναλλάσσονται στην οθόνη. Οι αφορισμοί είναι το κύριο χαρακτηριστικό της δουλειάς της Holzer, αλλά εδώ υπάρχει ένα επιπλέον στοιχείο: η διαδραστικότητα. Μπορεί δηλαδή ο θεατής να επέμβει στο έργο και να το αλλάξει. Κάντο και εσύ! Πάτησε στο σύνδεσμο "please change beliefs" και επιλέγοντας έναν αφορισμό τροποποίησέ τον σύμφωνα με τις πεποιθήσεις σου.

Το έκανε και η Άσχετη. Μπορείς να μαντέψεις ποιο αφορισμό επέλεξε και πώς τον τροποποίησε;

Η διεύθυνση είναι:

http://adaweb.walkerart.org/project/holzer/cgi/pcb.cgi

.

Ποιό άλλο έργο της Web Art έχουμε αναφέρει σε παλαιότερες αναρτήσεις;

.

*αφορισμός: περιεκτική και επιγραμματική φράση, που περιλαμβάνει μια αλήθεια (που για τον ομιλητή θεωρείται καθολικού κύρους)

Πρέπει να χάσεις χρόνο ...

...αν θέλεις να κερδίσεις χρόνο.

Jenny Holzer, I am Losinng Time (Χάνω Χρόνο ), 1996 [Νυχτερινή προβολή σε κανάλι της Βενετίας]

Το έργο αυτό της εννοιολογικής καλλιτέχνιδας Jenny Holzer, τόσο ευεργετικό για όσους έχουν ενοχές ότι χάνουν χρόνο, είναι το πρώτο μιας σειράς έργων που θα μας απασχολήσουν στις προσεχείς αναρτήσεις και αφορούν τις εικαστικές δυνατότητες της γλώσσας.

Το αφιερώνω σε όλους τους μαθητές με την προτροπή :"Εμπρός λοιπόν! Χαζολογήστε!" *

* Μη θυμώνεις κυρία Μαμά, η προτροπή νομιμοποιείται όταν εκφέρεται σε καιρό διακοπών...

Κάθε μέρα η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου...

http://www.mteww.com/update/onkawara/index.php?d=01.01.2009

Μη μου στενοχωριέσαι...

....ο χρόνος είναι ούτως ή άλλως μια επινόηση.




Κ Α Λ Η-- Χ Ρ Ο Ν Ι Α !

Ένας χρόνος σε δύο λεπτά...

....προσωρινή ανάρτηση, μόνο για τη Loll που τη ζητά επίμονα.

Μετά το γεύμα...

dnm,,jgldgfdhl; Daniel Spoerri, Γεύμα, 1992

Ο Ρουμανικής καταγωγής καλλιτέχνης Daniel Spoerri (1930) για τη δημιουργία της σειράς των έργων του με το γενικό τίτλο, Πίνακες-Παγίδες, μετά από κάποιο γεύμα άφηνε πιάτα, μπουκάλια και ποτήρια στο τραπέζι και τα στερέωνε εκεί. Στη συνέχεια, αποκολλώντας την επιφάνεια του τραπεζιού, τα κρεμούσε στον τοίχο, αποκαλύπτοντας έτσι μια αισθητική αξία στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι είχαν ασυναίσθητα τοποθετήσει αυτά τα αντικείμενα.
Ο Spoerri με τους Πίνακες-Παγίδες, αιχμαλωτίζει στιγμές. Αυτό όμως κάνει και μια φωτογραφία και για το λόγο αυτό θα μπορούσαν να θεωρηθούν "ανάγλυφες φωτογραφίες". Υπάρχει όμως μια διαφορά: η φωτογραφία αναπαριστά ένα στιγμιότυπο ενώ τα έργα του Spoerri είναι μια πραγματική χρονική στιγμή που έχει ¨ταριχευθεί¨. Στην πραγματικότητα οι Πίνακες-Παγίδες είναι νεκρές χρονικές στιγμές αποκομμένες από την ροή του χρόνου και συντηρημένες με ένα τρόπο που τις μετατρέπει σε άχρηστα και νεκρά αντικείμενα, δηλαδή κυριολεκτικά "νεκρές φύσεις".

Ένα άλλο γνωστό έργο του Spoerri είναι το βιβλίο Ανεκδοτολογική Τοπογραφία της Τύχης, που εκδόθηκε το 1962. Πρόκειται για μια ανάλυση, όπως θα την έκανε ένας συλλέκτης αναμνηστικών, των 101 αντικειμένων που έτυχε να βρίσκονται στο τραπέζι του την 21η Φεβρουαρίου 1962 στις 8.07 μ. μ.

.

Με το βίντεο που ακολουθεί μπορείς να καταλάβεις καλλίτερα πώς είναι τα έργα του Spoerri στο χώρο.

Επειδή αυτές τις μέρες θα βρεθείς πιθανά πολλές φορές μπροστά σε ένα τραπέζι με τα υπολείμματα ενός γεύματος, θα σου συνιστούσα να το φωτογραφίσεις, αποφεύγοντας έτσι τον πειρασμό να στερεώσεις τα αντικείμενα και να το κρεμάσεις στον τοίχο!

[Μαράκι, η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη σε σένα.]

Το Βρέφος

ξξγκκ Ron Mueck, Swaddled Baby (Φασκιωμένο Μωρό), 2002

Ένα τόσο μικρό "πακετάκι", μια τόσο μεγάλη Ελπίδα....

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

H αντιστάθμιση....

΄γηγξηξRon Mueck, Mother and Child (Μητέρα και Παιδί), 2001

...στο θάνατο: το θαύμα της γέννησης, το ίδιο ακατανόητο και ασύλληπτο!

"Η τέχνη όπως και η ζωή δεν είναι ποτέ ένα πράγμα μονάχα, αλλά πάντοτε αντισταθμίζεται από το αντίθετό της."

Βίτολντ Γκομπρόβιτς

Το απαράδεκτο του θανάτου

Damien Hirst, The Physical Impossibility of Death in the Mind of Someone Living (Το Φύσει Αδύνατον του Θανάτου στο Μυαλό ενός Ζωντανού),1991

Ο Βρετανός καλλιτέχνης Damien Hirst, έμαθε να ζωγραφίζει σχεδιάζοντας πτώματα στο νεκροτομείο. Με το έργο του εξερευνά τα όρια της πρόκλησης και επιδίδεται σε μια μελέτη θανάτου.

Το έργο που βλέπεις παραπάνω είναι ένας καρχαρίας-τίγρης βυθισμένος σε φορμόλη μέσα σ' ένα τεράστιο ενυδρείο από αλεξίσφαιρο γυαλί και ατσάλι. Το 1993 έκανε το ίδιο με τα κουφάρια μιας αγελάδας κι ενός μοσχαριού, πριονισμένα εγκάρσια στα δυο, μέσα σε τέσσερα χωριστά γυάλινα δοχεία με φορμόλη, έτσι ώστε ο θεατής να βαδίζει ανάμεσά τους παρατηρώντας τα σπλάχνα των ζώων! Ο τίτλος του έργου: Μητέρα και Παιδί Χωρισμένα στα δυο. Δε σταμάτησε βέβαια εδώ τα μακάβρια και αποτρόπαια έργα του. Παρακάτω βλέπεις ένα ακόμα με τίτλο: Αυτό το Μικρό Γουρουνάκι Πήγε στην Αγορά, από το γνωστό Αγγλικό παιδικό τραγουδάκι "This little pig went to market"

dfasdfdfasdfadfad Damien Hirst, This Little Pig went to Market

Το έργο του Hirst διατυπώνει ερωτήματα που σχετίζονται με το νόημα της ζωής και την ευθραυστότητα των βιολογικών υπάρξεων.

"Ο θάνατος είναι απαράδεκτη ιδέα, λέει, οπότε ο μόνος τρόπος να τον αντιμετωπίσεις είναι να αποστασιοποιηθείς απ' αυτόν ή να διασκεδάσεις μαζί του"

Στον προβληματισμό που θα προκύψει από το έργο του Hirst θα βοηθήσει πιστεύω η φωτογραφία που παραθέτω παρακάτω.

Το στιγμιότυπο είναι από τη σημερινή μου επίσκεψη στο κρεοπωλείο απ' όπου προμηθεύομαι κρέας. Ένα κεφάλι γουρουνιού στολίζει τη "γιορτινή" προθήκη. Ένα μικρό παιδί που το βλέπει ρωτά, φανερά σοκαρισμένο, πού είναι το υπόλοιπο σώμα και ο πατέρας του, ατάραχος, το σηκώνει αγκαλιά για να το βοηθήσει να το δει να κρέμεται από ένα τσιγκέλι λίγα μέτρα πιο πέρα...

Την ανάρτηση αφιερώνω στον κρεοπώλη μου Δημήτρη Δελενίκα, τον οποίο θαυμάζω για το υψηλό βαθμό αποστασιοποίησης που επιδεικνύει απέναντι στη φρίκη με την οποία έχει να παλέψει καθημερινά. Μια αποστασιοποίηση που οφείλουν να έχουν οι χασάπηδες, οι γιατροί, οι ανατόμοι, οι νεκροτόμοι και φυσικά...οι καλλιτέχνες.

Μη ευάρεστη τέχνη

dfgfgfhgfhgdjd Marco Evaristti, Helena, 2000

Το έτος 2000 στην πόλη Kolding της Δανίας, στο Trapholt Art Museum, εκτέθηκε το έργο Helena του Χιλιανού καλλιτέχνη Marco Evaristti. Επρόκειτο για την παράθεση δέκα πολτοποιητών (μπλέντερ), οι οποίοι περιείχαν νερό και ζωντανά χρυσόψαρα. Τα μπλέντερ ήταν συνδεδεμένα με ρεύμα δίνοντας την δυνατότητα στους επισκέπτες, εάν ήθελαν, να τα ενεργοποιήσουν! Τελικά ένας επισκέπτης (φιλότεχνος;) πάτησε το κουμπί και σκότωσε ένα ψάρι...

Μετά από καταγγελία φιλόζωων ο διευθυντής του μουσείου υποχρεώθηκε από την αστυνομία της Δανίας να πληρώσει πρόστιμο και αρνούμενος οδηγήθηκε στο δικαστήριο όπου δικαιολόγησε την άρνησή του επικαλούμενος την ελευθερία της τέχνης. Το δικαστήριο τελικά δεν του απάγγειλε κατηγορία για κακοποίηση ζώου, θεωρώντας ότι ο θάνατος του ψαριού ήταν ακαριαίος (σκοτώθηκε σε χρόνο μικρότερο του ενός δευτερολέπτου, όπως βεβαίωσαν οι εκπρόσωποι της κατασκευαστικής εταιρίας των μπλέντερ), δεν υπέφερε και ο θάνατος του δεν ήταν "απάνθρωπος"!

Μετά από τη διαμαρτυρία τα μπλέντερ αποσυνδέθηκαν από το ρεύμα και η έκθεση συνεχίστηκε.

Ο Evaristti είπε πως το έργο του είναι μια διαμαρτυρία για τον κυνισμό και τη βιαιότητα που έχει διαποτίσει τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Θέλησε είπε να θέσει τους θεατές αντιμέτωπους με ένα "ηθικό δίλημμα" και να "δοκιμάσει" τη στάση τους απέναντι σ' αυτό.

Το τόσο σοκαριστικό και εξοργιστικό ίσως έργο θέτει σημαντικά ερωτήματα για τα όρια και την ηθική της τέχνης και μας καλεί να πάρουμε μια θέση. Μας καλεί επίσης να αναρωτηθούμε και να προβληματιστούμε για το ζήτημα της αλληλεπίδρασης θεατών- έργων τέχνης.

Στο παρακάτω βίντεο δες μια διακωμώδηση του όχι και τόσο ευάρεστου έργου του Evaristti, με τίτλο: Coldfish in a Blender (Χρυσόψαρα στο Μπλέντερ)

Η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται στο Μπεμπέτο τον 3ο, το μικρό μου χρυσόψαρο που πέθανε ξαφνικά την περασμένη Δευτέρα ...